bassociaties

Koeien en bloemetjes

Voorzover het voor een enkelvoudig individu met slechts vier ledematen mogelijk is probeer ik op het juiste moment aan het juiste bloemetje te denken waarna ik op jacht ga om het te fotograferen als het er op zijn allermooist bij staat.

Sommige plantjes, bloemetjes en boompjes heb ik in het verleden al zo aardig vastgelegd dat ik me er niet al te druk meer om maak maar als ik toevallig een opdringerige paardenbloem of brandnetel tegenkom sla ik die heus niet hoogmoedig over.

Veel andere kruiden staan al lange tijd op mijn wensenlijstje en laten zich niet zien. Of wel maar dan alleen in half uitgebloeide toestand of met zoveel wind dat er geen beginnen aan is. Het moet soms voor een toeschouwer bijzondere taferelen opleveren als ik in een wegberm loop te twijfelen en te worstelen of het nou wel wat gaat worden of juist niet.

Ik geef het uiteindelijk op, loop naar mijn fiets en klim er in. Dan valt de wind opeens weg en breekt de zon door. Snel klauter ik weer uit mijn fiets, pak de juiste camera en haast me terug naar het weet-ik-wat-voor-bloemetje. Terwijl ik de juiste instellingen kies verdwijnt de zon achter een wolk die zo op het oog uren gaat duren hetgeen me doet besluiten toch maar af te druipen.

Als de bewolking het echt op me voorzien heeft kan het soms gebeuren dat ik meerdere keren op en neer huppel tussen bloemetje en fiets tot ik er zelf knettergek van word. Foeterend op mijn zware lot als mislukte natuurfotograaf fiets ik dan weg op zoek naar minder pech of meer geluk.

Hoewel ik dit keer slecht in mijn vel zit met spieren die zelfs bij wind mee al zo zwaar verkrampen dat ik er voor moet stoppen en uitstappen val ik fotografisch gezien van het ene gelukje in het andere. Daar wordt de kramp niet minder van maar de woede over mijn eigen wrakkige rotlijf wel.

Tot Koekange vind ik er nog niet veel aan in de wereld, de bewolking is veel te onrustig en elk plannetje voor een foto wordt in de kiem gesmoord door onverwachte wolkenflarden. In het Reestdal begint de lucht zich eindelijk te gedragen en verschijnen er beschaafde wolkjes tegen een strakblauwe lucht.

Zo zie ik het graag en ik stop om mijn benen nog eens goed los te schudden en maak meteen nog maar wat foto's. Ik ben eigenlijk veel te laat van huis gegaan en pluk daar nu de vruchten van met een prachtige namiddag waarin het licht met de minuut mooier wordt.

Bij Staphorst loopt een kudde koeien in een weiland en als ik stop voor een foto melden ze zich al snel nieuwsgierig bij de afrastering. Die willen wel, dat zie ik zo. De sloot is droog, het prikkeldraad staat hoog, de koeien zijn nieuwsgierig en tegelijk rustig en het licht wordt nog steeds elke minuut mooier.

Dat vraagt om meer dan zomaar een plaatje van koeien bij Staphorst, dat daagt zelfs uit tot een enerverende groothoekportretsessie, kramperig rotlijf of niet. Ik kruip in de sloot, ga half onder de draad door in het weiland liggen en laat de koeien dan hun gang gaan.

Nu maar hopen dat ik het min of meer droog hou want koeien hebben veel speeksel nodig om het gras te verteren en de draden en bellen hangen uit de bek. De koeien lijken echter goed opgevoed en ik heb geen moment de neiging om weg te duiken of de lens af te dekken. Het gaat inderdaad allemaal goed en achteraf is er tot mijn verbazing geen spatje te bekennen op mijn apparatuur. Keurig gedaan dames!

Nieuwsgierige koe in groothoekperspectief, Staphorst.

Na het gezellige onderonsje met de zachtmoedige zuivelleveranciers die hier bij Staphorst gewoon een stier om zich heen hebben, misschien heeft een streng geloof soms toch zo zijn voordelen, fiets ik zoals altijd weer een stukje verder. Maar als ik koe was bleef ik daar misschien gewoon wonen, desnoods met bidden op zondag.

Lichamelijk voel ik me nog steeds matig maar we gaan nog niet naar huis want het licht is veel te mooi om binnen een beetje zielig aan mijn weblog te gaan zitten prutsen. Zal ik er dan misschien nog een extra omweg door de Weerribben aan vastknopen? Reken maar dat het daar nu ook mooi is.

Nee, dat doe ik niet en op mijn gemak fiets ik toch weer eens naar huis waarbij ik me maar al te graag laat afleiden door alles wat in de berm staat te bloeien. Kleurige zuring, moeraskartelblad, echte koekoeksbloem, de bermen zijn hier een lustoord voor elke rechtgeaarde bloemenfotograaf.

Maar zo makkelijk als het fotograferen van de koeien ging, zo lastig zijn de kruiden vandaag. Terwijl die toch echt niet weg kunnen lopen en ook niet met koeienkwijl staan te zwaaien. De zuring is een ware beproeving en vraagt tientallen foto's voor ik een paar scherpe plaatjes heb vanwege de harde wind.

Bij het moeraskartelblad word ik op een afschuwelijke manier aangevallen en verjaagd door de eerste knutjes van het jaar. Ik weet niet hoe snel ik moet maken dat ik wegkom, wat een rotbeestjes zijn dat toch. En bij een berm vol echte koekoeksbloem staat de zon al zo laag dat ik last heb van boomschaduwen waardoor ik niet meer uit de voeten kan. Die bewaren we dan maar voor een andere keer.

Bloeiende veldzuring in laag zonlicht, Belt Schutsloot.

Bloeiend koolzaad

Het koolzaad bloeit. Bloeiend koolzaad is geel en ik hou van geel dus hou ik van bloeiend koolzaad ook al loopt mijn fiets er niet op. Een hele akker met bloeiend koolzaad is helemaal een kleurenfeest maar hoeveel is nou een hele akker.

Kennelijk te weinig want de biologische akker met bloeiend koolzaad op de flank van de Havelterberg is me eigenlijk net wat te klein. Meer, altijd wil ik meer. Dat kan maar dan moet je wel wat verder van huis gaan als je woont waar ik woon.

Naar Noordoost Groningen bijvoorbeeld, de streek Oldambt om precies te zijn. Een grote ruime polder met weinig boerderijen maar veel graan en ook veel koolzaad dat nu bloeit. Het is er niet saai trouwens, dat valt me enorm mee, de leegte is vooral mooie leegte, ook daar waar geen koolzaad staat.

Ik wens mezelf een enorme akker met bloeiend koolzaad en dat daar dan windmolens uit oprijzen. Die wens wordt keurig vervuld, waar heb ik het toch weer aan verdiend. Een windmolenpark onder de rook van Delfzijl wordt opgefleurd met een flinke akker koolzaad, of andersom natuurlijk. Goed voor tientallen foto's want van die kleur krijg ik niet snel genoeg en er kan fotografisch erg veel met een koolzaadakker en wat windmolens.

Bloeiend koolzaad en windmolens, Woldendorp.

Wat minder ver van huis is op dit moment ook een fraai geel plaatje te vinden maar daar denk ik pas later aan. Op voormalig eiland Schokland wordt soms ook koolzaad geteeld. Vorig jaar niet, dit jaar wel? Ik neem de gok en fiets er heen. Alweer geluk, het is er volop kleurenfeest.

Eerst laat ik me van een afstand nog even foppen door een braakliggend weiland met boterbloemen dat zo geel is dat je het voor koolzaad zou houden maar een stukje verderop staat het koolzaad er nog net wat geler en voller bij.

De akker op Schokland is niet zo groot als in het Oldambt en de windmolens ontbreken natuurlijk maar Schokland heeft weer zo zijn eigen charme, hoe klein en onbeduidend het verder ook is.

Een aardige toegift zijn de wandelpaden die sinds kort door de natte randzone lopen. De randzone moet het eiland voor verdere verdroging en inzakking behoeden en de wandelpaden geven net weer een andere kijk op het eiland en vooral op het bebouwde gedeelte bij Middenbuurt.

Bloeiend koolzaad en huisje, Schokland.

De enquete

Niet op weg zijnde van A naar B maar van N naar N (Niks en Nergens) kom ik onder Meppel door te rijden. Het is erg fijn dat dat kan want voor fietsers is Meppel zelf een hel. Niet omdat het er altijd zo druk is of omdat er zo gevaarlijk gereden wordt maar omdat de ambtenaren die de wegen in Meppel mogen inrichten overduidelijk een rothekel aan fietsers hebben.

Zelf fietsen ze waarschijnlijk zelden en zeker niet harder dan 15 kilometer per uur en iedereen die harder fietst vinden ze een gestoorde uitslover. Dus doen ze er alles aan om dergelijke aanstellers te ontmoedigen, van het begin van Meppel tot het eind van Meppel. Als fietser haat ik Meppel.

Tijdens mijn omtrekkende beweging die met weinig ambtenaren-obstakels gepaard gaat kom ik pal langs de nagelnieuwe rand van Meppel te fietsen. De nieuwbouwwijk ligt er zo voorspelbaar bij dat ik niet alleen een paar slordige kiekjes maak maar zelfs een serieus panorama overweeg. Maar dat gaat natuurlijk te ver, een compleet panorama van een nieuwbouwwijk in fietshatend Meppel, dus ik hou me in en fiets weer verder.

Bij een berm met veel fluitekruid en koolzaad speelt een herinnering op. Er was iets met die twee kruiden maar wat ook alweer. Eerst maar eens stoppen voor een slok water en dan weet ik het opeens weer. Mijn chauffeur zei dat dat zo'n mooie combinatie is en dat ik daar eens een foto van moet maken.

Zo gezegd, zo gedaan, want het kan nergens mooier dan in deze geurige berm aan de rand van Meppel, dat aardige stadje met die afschuwelijke fietsinfrastructuur. Terwijl ik geduldig in de berm zit te wachten tot de zon weer tevoorschijn komt, het is zo'n dag met mooi licht en mooie luchten maar met telkens wolken voor de zon, stopt er een auto naast me in de berm.

De chauffeur stapt uit en is aan het pakje te zien van Staatsbosbeheer. Vliegensvlug overdenk ik mijn zonden van vandaag maar er schiet me niks te binnen dus ik probeer weer te ontspannen wat redelijk lukt als ik zie dat het geen aanhoudingsbevoegde ambtenaar is maar een ongevaarlijke vrijwilliger.

Of hij mij wat mag vragen. Natuurlijk mag dat en ik verheug me inwendig al op de vraag die nu eindelijk eens aan me gesteld gaat worden. Of ik foto's kan leveren voor een belangrijke publicatie waarmee ik, natuurlijk geheel toevallig en totaal onbedoeld, mijn naam voorgoed ga vestigen.

'Wilt u misschien een enquête invullen?' He wat jammer nou, toch weer gewoon een enquête, nog steeds niet beroemd dus. De enquête gaat over een natuurgebied waar ik mij in blijk te bevinden. Wist ik veel, ik waande me langs een boerenweggetje op een drukke sluiproute net buiten Meppel maar ik blijk dus midden in een mooi natuurgebied te zitten. Weer wat geleerd.

De enquête vul ik later thuis in en het is maar goed dat ik vroeger goed heb opgelet op school want er komt heel wat bij kijken. Na veel lastige vragen die ik vast niet helemaal goed begrepen heb moet ik het natuurgebied een cijfer geven maar daar begin ik niet aan want dat is te zot voor woorden, een natuurgebied een cijfer geven.

Van mij krijgt elk natuurgebied een dikke voldoende en als ze niet te hard zeuren wanneer ik eens per ongeluk buiten de paadjes betrapt word mogen de terreinbeheerders van mij ook een royale voldoende. Behalve als ze oude bomen kappen of aan de wildstand gaan zitten prutsen met schietgeweren. Dan rest wat mij betreft slechts een mager zesje. Toch nog een cijfer dus.

Helaas vragen ze niet aan het eind van de enquête wat ik van de enquête zelf vind en dat is jammer en echt een gemiste kans want daar hadden ze veel van kunnen leren. Dat het veel eenvoudiger moet bijvoorbeeld en dat je mensen niet de keuze moet geven tussen 'geen mening', 'heel stom' en 'fantastisch leuk' omdat er zelfs in deze polemische tijden nog steeds mensen zijn die de wereld met enige nuance tegemoet treden.

Bloeiend moeraskartelblad, Meppelerdiep.

Over het natuurgebied zelf trouwens niets dan lof, vooral vandaag want het vrij zeldzame moeraskartelblad is hier helemaal niet zeldzaam en bloeit in grote velden. Voor iemand die nog nooit moeraskartelblad heeft zien bloeien is dat een indrukwekkend schouwspel. Het moeraskartelblad krijgt daarom een dikke negen.

En waarom dan geen tien? Omdat er tussen mij en het schitterende moeraskartelblad een sloot ligt en waar even geen sloot ligt staat een bord 'verboden toegang'. Omdat ik een afschuwelijk brave natuurfotograaf ben is het voor mij onmogelijk om een intiem portretje te schieten van moeraskartelblad, daarom dus geen tien.

Bij Giethoorn wordt mijn braafheid trouwens beloond, daar staat moeraskartelblad waar ik gewoon bij kan hetgeen de populatie aldaar wel degelijk een volle tien oplevert.

Lavendelheide

Een paar weken geleden werd ik op een wandeling prettig verrast door een vrij goed verstopt vennetje waar eenarig wollegras me vriendelijk toeknikte. Dat is best een mooie zin die echter niet klopt want als er iets is wat eenarig wollegras niet doet is het knikken en dat maakt precies het verschil met veenpluis dat wel knikt.

Er zijn nog een paar duidelijk zichtbare verschillen met veenpluis maar daar gaat het nu even niet om, het belangrijkste is dat ik inmiddels een dermate kennisniveau heb weten te bereiken dat ik eindelijk het verschil kan zien tussen een rechtopstaand pluizend gras met één bloeiaar en een knikkend pluizend gras met meerdere bloeiaren.

Hoe moeilijk kan zoiets zijn vraag je je dan af. Maar omdat dergelijke vragen altijd pas achteraf, dus na het verwerven van de betreffende kennis en vaardigheden gesteld worden slaan ze in feite nergens op en kunnen dus net zo goed onbeantwoord blijven.

Of het echt voor het eerst was dat ik eenarig wollegras zag is de vraag maar het was wel voor het eerst dat ik gras met witte pluisjes zag en niet de behoefte voelde om het veenpluis te noemen. Eerder was het bij mij wel allemaal veenpluis want hoe ik ook mijn stinkende best deed, ik zag echt geen verschil.

Nadat ik mijn eerste eenarig wollegras heb gefotografeerd wil ik verder wandelen en struikel zowat over een onooglijk roze friemeltje dat zich verstopt tussen een paar natte pollen pijpenstrootje. Alles wat geen witte pluisjes heeft, lange rechte stengels heeft en in pollen groeit noem ik overigens pijpenstrootje, dus misschien was het wel een gras dat heel anders heet.

Het roze friemeltje is geen verdwaalde kinderballon met kaartje, hoewel het wel zo'n onnatuurlijke knalroze kleur heeft. Als ik buk lukt het vrij snel om het plantje op naam te brengen, aan het lavendelvormige blad zie ik dat het om lavendelheide gaat. Bloeiende lavendelheide die werkelijk op zijn allermooist is.

Al eens eerder door mij gefotografeerd op het Fochteloërveen maar dat was met een compactcamera dus dan telt het niet, hoe mooi de foto's ook waren. Dus ik schiet een uitgebreide serie van bloeiende lavendelheide en geniet van de prachtige kleur en de macro-sprookjessfeer waar ik zo dol op ben.

Een klein beetje bloeiende lavendelheide, Orvelte.

Als ik thuis het resultaat terug zie ben ik helemaal tevreden. Prachtige kleuren, scherp waar nodig en verder vooral lekker veel macro-sprookjessfeer. Dan begint het hoofd weer te denken en is het snel gedaan met de tevredenheid. Ik bedenk dat ik nu nog eens een foto moet maken van veel bloeiende lavendelheide bij elkaar. Want we willen altijd meer dan we hebben, daar zijn we mens voor.

Veel lavendelheide bij elkaar is echter vrij lastig te vinden, het plantje is bijna uitgestorven. Op het Fochteloërveen groeit nog een aardig stukje maar ook daar was het allemaal vrij armetierig en marginaal, een paar jaar geleden al. Dus die fotowens streep ik maar weer door op mijn lijstje, soms moet je je bij de realiteit neerleggen.

Een dezer dagen fiets ik toch nog eens die kant op, de kant van het Fochteloërveen, en maak een korte wandeling over de heide. Ik vind een juweel van een pol bloeiende lavendelheide waar ik goed bij kan. Het is niet het flinke veldje dat ik nog mis maar wel een mooie volle struik en voor zoiets fraais mag je als fotograaf nooit je neus optrekken.

Als ik weer naar de fiets ga loop ik een terreinbeheerder tegen het lijf en ik vraag hem alles wat ik altijd al wilde weten over het Fochteloërveen. Over de waterhuishouding, over de kraanvogels en natuurlijk over de lavendelheide. Mocht het toevallig zo zijn dat ik er veel van bij elkaar wil zien, hoe raadt hij het, dan moet ik twee afslagen terug maar eens even het veld inlopen want daar staat een klein veldje erg mooi in bloei dit jaar.

Snel rond ik het gezellige en zeer leerzame praatje met een 'hartelijk bedankt' af en rep mij naar het paradijs. Dat moet ik zien, daar moet ik zijn, dat moet ik fotograferen. Ik ken dat veldje, daar maakte ik mijn eerste foto van lavendelheide maar ik meende dat het bijna verdwenen was in de droogte van een jaar terug.

Meer bloeiende lavendelheide, Fochteloerveen.

Omdat het licht me op het beslissende moment in de steek laat slaag ik er helaas niet in het complete veldje aanvaardbaar te vereeuwigen maar ik weet toch een paar foto's te maken met flink wat bloeiende lavendelheide in beeld die er mee door kunnen. Bij lavendelheide let het licht in mijn ogen heel nauw, je wil wel die volle roze kleur hebben en dat vraagt om direct zonlicht, maar niet te veel alsjeblieft want voor je het weet raken de bloemen weer uitgebeten.

Dat ik tijdens de fotosessie natte voeten haal beschouw ik vooral als een geruststelling, het is wel eens veel droger geweest daar op het Fochteloerveen. Zoveel droger dat ik me echt zorgen begon te maken over mijn kostbare plantjes en bloemetjes.

Maar de beheerders van mijn verre achtertuin kwijten zich op dit moment prima van hun taak. Er wordt nog steeds naar hartenlust omringende landbouwgrond aangekocht, afgegraven en onder water gezet waardoor het veen zelf voorlopig niet droog komt te liggen. Dergelijke nietsontziende natuurontwikkeling is natuurlijk een dolksteek recht in het hart van iedere ploeterende boer maar het is een zegen voor fotografen die van kleurige natuursprookjes houden. Heb ik even geluk.

Jonge zuring

'Kijk, die moet je wel even doen hoor.' Het is een fotoverzoek van mijn medewandelaar die gelukkig wel om zich heen kijkt. Ik niet, ik loop zo hard te mopperen dat dit niet deugt en dat dat niet deugt en dat alles niet deugt dat ik verder niks meer zie van de wereld. Behalve alles wat niet deugt, dat zie ik dan weer wel natuurlijk.

Wat is dat toch met mij de laatste tijd, al dat gemopper en gezeur, je zou er moe van worden. Het is een wonder en nergens aan verdiend dat iemand toch nog bereid is om een stukje met me op te lopen. En het is een veeg teken dat een ander me moet vertellen welke foto's ik moet maken omdat ik het zelf allemaal niet meer zo scherp zie.

Maar nu is mijn aandacht dan toch nog gevestigd op 'zomaar een zuringplantje' in het gras. Ik laat mijn oordeel over de wereld en zuring in het bijzonder maar even voor wat het is en stel statief en camera op om het plantje te fotograferen. Geen idee of het veldzuring, schapenzuring, ridderzuring of nog weer een andere zuringsoort is maar het is een mooie jonge kleurige zuringtop die het verdiend om vereeuwigd te worden.

Camera goed laag zetten, dan komt de zuring mooi vrij uit het gras en krijg je al snel zo'n lekkere vage achtergrond. Vooral niet bang zijn voor de grassprieten die op de voorgrond in de weg zitten, die zorgen juist voor een soort zachte groene mist waar het plantje uit omhoog komt rijzen. Simsalabim: sprookjeszuring.

Top van jonge zuring, Doldersummerveld.

Veel paardenbloemen

Het valt me op dat er dit jaar wel erg veel weilanden zijn waar de paardenbloemen de kleur bepalen. Geel, geler en geelst dus. Of boeren er zo blij mee zijn weet ik niet zeker maar ik vind het in elk geval een prachtig gezicht en geniet er van. En het levert ook nog eens geregeld mooie plaatjes op die ik dan netjes maak.

Paardenbloemen, boswal en wolkenlucht, Orvelte.

Van eerdere jaren herinner ik me af en toe zo'n prachtig geel weiland maar dit jaar zie ik de gele feestzee op veel meer plaatsen opduiken. Natuurlijk vraag ik me af hoe dat komt, al die paardenbloemen overal. Heeft het met het weer te maken of zijn mijn landbouwende landgenoten er eindelijk achter gekomen dat paardenbloemen lang niet zo schadelijk zijn als altijd wordt aangenomen en wordt er daarom soms veel minder tegen gespoten?

De eerste optie lijkt me het meest waarschijnlijk maar de tweede het leukst. Nu ik er zo over nadenk was het met de pinksterbloemen eigenlijk al net zo, ook daarvan heb ik er meer gezien dan ooit tevoren. Dan komt het vast toch gewoon door een kouder of juist warmer voorjaar. Of door natter of droger weer of heel misschien zelfs vanwege neerdalende vulkaanas, wie zal het zeggen.

Van boeren en wolken

Ergens goed verstopt tussen akkers en eindeloze kanalen ligt in het Drentse achterland een lief klein dorpje. Ik zeg natuurlijk niet hoe het heet want dan heeft dat verstoppen geen zin meer en voor je het weet zou het een museum worden of een pretpark. Zoiets wil ik niet op mijn geweten hebben want één Orvelte lijkt me wel genoeg.

Ooit ben ik nogal per ongeluk door dit verstopte Drentse dorpje gefietst en ik was sprakeloos door de overdaad aan oude hokjes en schuurtjes. Waarschijnlijk had ik toen al wel een camera in mijn fiets liggen maar omdat ik in die dagen toch meer gericht was op mijn gemiddelde snelheid dan op het maken van foto's is het bij een schemerige herinnering gebleven zonder een enkel plaatje.

Daar moet wat aan gedaan worden dus langs een van die typische eindeloze veenvaarten fiets ik een stukje Drenthe in. Misschien zijn ze ooit bij Hoogeveen begonnen met spitten en toen ze aan de tiende afgraving begonnen hebben ze maar weer eens een brug over het pas gegraven kanaal getimmerd. Wie weet kwam daar een brugwachtershuisje bij, toen een kroeg en toen een dorp. Daar bij dat tiende veen. Zo heet het dorpje dus ook, om het allemaal een beetje overzichtelijk te houden, Tiendeveen.

Nee, Tiendeveen is niet van die mooie oude schuurtjes, maar midden in Tiendeveen staat wel een hele grote tractor. De bestuurder maakt een praatje met een boerenbuur, waarschijnlijk ook uit Tiendeveen. Totdat ik aan kom fietsen, dan komt men opeens verrassend snel in beweging. Boerenbuur gaat heel stoer midden op de weg staan en steekt gebiedend zijn vlakke hand in de lucht. Ik ruik eens even goed maar kan er geen ernstige beroving of matpartij van maken dus vooruit maar, ik stop, daar in Tiendeveen.

Of ik wel weet dat die fiets waar ik in rij levensgevaarlijk is. Zo laag, je ziet hem haast niet. Ik zucht eens diep en ratel dan mijn standaardpraatje af met een tempo dat duidelijk maakt dat ik belangrijker zaken aan het hoofd heb dan met een paar vriendelijke doch zwaar bevooroordeelde boeren uit Tiendeveen in discussie gaan over de vermeende gevaren van het deelnemen aan het verkeer met een velomobiel. Korte samenvatting: auto's zijn veel gevaarlijker. Einde verhaaltje.

Omdat mij een paar minuten eerder door een veel te hard rijdende automobilist met overdreven veel lichtsignalen duidelijk is gemaakt dat mijn bestaan in deze streken amper gedoogd wordt is de toon van mijn praatje iets feller dan gebruikelijk maar de boodschap komt wel ongeveer over geloof ik.

Na Tiendeveen komt er weer zo'n eindeloos veenkanaal en ik neem de autoluwe kant waar het nog steeds druk genoeg is met autoverkeer dat mij ongetwijfeld ook al levensgevaarlijk vindt. Ik ben nog geen turf hoog en dan tel je in deze streken natuurlijk niet mee want een halve turf is geen turf.

Mijn voorgenomen schuurtjes-fotosessie in het verstopte Drentse dorpje valt helaas volledig in het water. De wolken zijn vandaag met zijn allen tegen me en de hokjes die ik zou willen fotograferen hebben ook nog eens het late zonlicht vanaf vijf uur nodig en dat is het nog lang niet.

Omdat ik steeds weer hogere eisen stel aan mezelf maar vooral aan de wereld om me heen doe ik het al lang niet meer voor minder en verlaat het dorpje met slechts twee armoedige foto's meer dan toen ik het binnen reed. Ben ik daarvoor nou zo'n eind van huis gefietst?

De terugweg is verder een aaneenschakeling van schitterende foto's die precies op het moment dat ik arriveer om ze te maken bedorven worden doordat er een gemene wolk voor de zon schuift. Vlak voordat zo'n wolk voor de zon schuift heb je het mooiste licht van de wereld maar als je een seconde te laat bent is het feest zomaar voorbij. Ik ben bijna overal net een seconde te laat en zit me op te vreten in de fiets.

Geen foto's maken is helemaal niet erg, daar ben ik al bijna aan gewend. Maar continu de prachtigste taferelen voorgeschoteld krijgen en dan tot vervelens toe NET geen prachtige foto kunnen maken haalt je het bloed onder de nagels vandaan.

Koeien tussen veel bloeiende paardenbloemen, Pesse.

Diep van binnen, ver onder de woede waarvan ik zelf ook wel eens afvraag hoe gemeend die nou eigenlijk is, diep daaronder ben ik echter al lang tevreden. Al sinds dat weiland met bloeiende paardenbloemen en koeien dat ik in het begin van dit tochtje fotografeerde.

Want na zo'n foto kan mijn dag in principe niet meer stuk. Maar alleen in principe hoor, dat zeg ik er speciaal bij. Want verder was het natuurlijk gewoon zo'n mislukte ouderwetse klotedag, je kent ze misschien wel, zo'n dag waarop alles net niet lukt. Nou vooruit dan, bijna alles.

Alles verdwijnt

'Want stof zijt gij en tot stof zult gij wederkeren'. Ging het niet ongeveer zo volgens een of ander populair boekje? Hergebruik is duidelijk van alle tijden en niets om je voor te schamen en de natuur draait er zelfs volledig op.

Ik fiets langs het kanaal Steenwijk uit en krijg jeuk aan mijn gezichtsveld. Het ziet er net zo uit als anders en toch klopt er iets niet, er mist wat. Dan zie ik de voet van de oude roestige windmotor, leeg. Juist, dus die is opgeruimd, dat is wat ik mis. De oude roestige windmotor net buiten Steenwijk is niet meer. Uit het oude doorgeroeste ijzer zal na enige industriële bewerking weer iets anders gemaakt worden van nieuw ijzer.

Er verdwijnt wel meer uit beeld als je altijd zo om je heen zit te koekeloeren als ik en menig boom en boerderij die ik ooit fotografeerde bestaat inmiddels niet meer. Dat geeft mijn fotografische bezigheden toch nog een lichte zweem van nuttigheid, wat best goed voelt. Verder is het altijd weer even slikken als iets waar je zo vertrouwd mee was opeens niet meer bestaat.

Het verrukkelijk scheve schuurtje bij Ansen bestaat bijvoorbeeld ook al niet meer, sinds kort. Dat was ook even een schok maar niet zo erg als bij deze windmotor want ik wist dat dat bijna plat liggende schuurtje een keer opgeruimd zou worden. Terwijl ik het van deze windmotor nog lang niet verwacht had, hoe aangeschoten hij er ook bij stond.

Even verderop langs het kanaal staat nog een oude windmotor en die staat er ook al vrij kreupel bij. Dat is voor mij persoonlijk een speciale windmotor want bij dat exemplaar dacht ik voor het eerst in mijn leven: he, een kleine ijzeren windmolen. Ik was al vele malen langs deze en andere windmotors gefietst en nog nooit was mijn oog op die dingen gevallen, laat staan dat ik wist dat zo'n ding een windmotor heet.

Ik heb deze windmotor die nog wel overeind staat al meerdere keren gefotografeerd maar altijd werden die beelden weer afgekeurd wegens bewogen, te lelijk licht of de hopeloos in de weg zittende prikkeldraad die langs het kanaal loopt. Dit keer kan de draad me niet zo hinderen en dat zal eens tijd worden ook want voor je het weet is hij weg. Want alles verdwijnt weer. Soms slechts tijdelijk in de mist maar vaker voorgoed.

Oude windmotor in rietland met mist, Weerribben.

Een andere kleur

Ziekzoeker in rood tulpenveld, Noordoostpolder.

Zo, en die foto is om alles weer een beetje recht te breien na mijn mallotige oranje escapade van gisteren. Deze kleur lijkt me wel passend voor de dag van de arbeid en volgt ook nog eens mooi op oranje. En ook bij deze afbeelding hoort natuurlijk weer een disclaimer.

Wie denkt mij nu als een verstokte socialist of zelfs communist ontmanteld te hebben laat zich door een paar onschuldige tulpen op het verkeerde been zetten. Als ik mijn politieke voorkeur al verraad met deze afbeelding is dat met het anargisties, want zo hoor je dat dan te schrijven vind ik, zwarte tenue van de ziekzoeker.

Je zou trouwens de eerste niet zijn die me voor rooie verslijt, ook tijdens mijn militaire keuring die lang geleden plaatsvond werd ik door een verveelde militair publiekelijk en met veel minachting voor communist uitgescholden. Ik droeg een rood vestje, dat is waar, maar dat had ik vooral gedaan uit protest en niet zozeer uit sympathie voor een of ander politieke stroming.

Een andere militair die mijn keuringsproefwerk had nagekeken ontdekte vrij snel waarom ik als eerste klaar was. Bij de opgave waarin je aan bommen en granaten moest gaan rekenen was ik principieel gestopt. Van mijn oudere broer wist ik wat komen ging en in overleg hadden we besloten dat ik daar zou ophouden met mijn deelname aan de militaire keuring. Mijn kleine protest.

Ik had verbazend veel succes met deze prikactie: een militair kwam briesend het lokaal ingelopen en vroeg wie dat geflikt had. Zonder aarzeling stak ik mijn vinger op en zei, mogelijk met enige bibbers in mijn stem, dat er verder niet over te onderhandelen viel. Daar hadden ze niet van terug en na een praatje met een wat meer ontspannen werknemer van de krijgsmacht was ik opeens buitengewoon dienstplichtig verklaard en fietste ik heel vredelievend weer naar huis.

Naast een grote opluchting was het toch ook een beetje een afknapper om er alsnog zo makkelijk vanaf te komen. Had ik daar nou maanden over zitten wikken en wegen en alle mogelijkheden de revue laten passeren. Van principieel dienstweigeraar, ik zag erg op tegen zo'n gedwongen verblijf in Veenhuizen, tot vervangende dienstplicht wat me ook al zo'n gedoe leek. Achteraf had ik natuurlijk gewoon S5 moeten krijgen want ook toen was ik al zo gek als een deur maar toen had niemand dat nog in de gaten.

Hoe dan ook, als iemand mij ooit wat wil aandoen kan ik maar het beste maken dat ik wegkom want ik ben op geen enkele manier geschoold in het voeren van gevechten, noch met een steek-, slag- of vuurwapen noch met de blote vuist. Daar ben ik eigenlijk best trots op en het ligt ook nog eens keurig in lijn met mijn eerste en meteen ook laatste politieke aksie.

De aksie bestond er uit dat ik een pasifistiese stikker op een versleten houthakkersjack van mijn vader plakte dat ik geannexeerd had. Ook toen liep ik kennelijk al het liefst in lompen. De lompen waar ik tegenwoordig in loop zijn niet meer van mijn vader maar van mezelf en stikkers hoeven er niet meer op, je kunt nu zo wel zien dat ik geen vlieg kwaad doe.

Want tegenwoordig heb ik een grijze baard en een camera om mijn nek en dan spreekt het allemaal voor zich. 'Man met camera en grijze baard', dat is zo'n linkse geitenwollensokkerige natuurrakker en die doen niks. Maar vergis je niet, voor je het weet ben je als boer weer een stuk weiland kwijt aan de natuur of groeien er opeens brandnetels uit de uitlaat van je auto.

Wat me nogal zijdelings bij een van de idiootste fantasieën brengt die ik in mijn leven bij elkaar heb gesprokkeld. Door een nog niet helemaal sluitend gefantaseerde oorzaak vindt er een piepkleine verandering plaats in een natuurwet waardoor de ontploffingsmotor het opeens niet meer doet en het ook niet meer zal doen, nooit meer. Dat is nog eens een revolutie. Mens, wat zal dat een oproer en vervolgens een rust geven.

Zoiets bestaat natuurlijk nooit niet, dacht ik tot voor kort. Maar sinds de Grote Verschrikkelijke Aswolk lijkt alles opeens weer mogelijk en heb ik zelfs meer hoop dan ooit tevoren. Lekker met mijn Quest over de A32 naar Leeuwarden scheuren, heerlijk lijkt me dat, dan hoor je mij heus niet meer zeuren over al die achterlijke fietspaden hoor.