bassociaties

Zomertijd

Zo, en nu voor de afwisseling eens geen mooimakerig showplaatje van een of ander stom stuk onkruid dat ik langs de weg vond en oppoetste. Vandaag gaan we voor de keiharde realiteit en dan wel die realiteit die mijn huidige geestelijke maar vooral lichamelijke toestand het best tot uitdrukking brengt.

Oude gestutte voorgevel met zonder niks, Heerenveen.

Een oude slooprijpe voorgevel, zo voel ik me en zo ben ik. Een moeizaam opgehouden facade waar zelfs het begrip 'schone schijn' niet meer op van toepassing is. Op het eerste oog een indrukwekkende bouwval maar bij nadere bestudering slechts de illusie van een bouwval.

Achter de getekende gevel die met hangen en wurgen overeind wordt gehouden is niks, helemaal niks. Kijk, dat herken ik nou zo goed, die leegte, die zinloosheid en toch nog die belofte van iets groots waarvan het maar helemaal de vraag is of het er ooit nog van komt. En de eindeloze vermoeidheid die daar dan weer allemaal uit voortkomt.

Zo verschrikkelijk moe dat ik er moedeloos van word, wat taalkundig gezien innerlijke tegenspraak lijkt maar voor mij een keiharde realiteit is. Veel te moe gewoon, uitgewoond, opgefotografeerd en zelfs al bijna geen zin meer in het leven. Heb ik weer eens te hard gefietst soms, of misschien veel te ver?

Overal spierpijn ook, maar dat kan ik met wat goede wil nog wel herleiden tot de vrij intensieve fotosessie van groot hoefblad die ik gisteren deed. De extreme vermoeidheid heeft daar echter niks mee te maken en ik heb me op de rest van mijn fietsrondje gisteren eerder ingehouden dan uitgeleefd.

Niets is erger dan onbegrepen uitputting al heb je de dag ervoor ook nog zulke prachtige plaatjes bij elkaar geschoten. Dat was immers gisteren en vandaag is alweer vandaag en krijg ik het ene been slechts met de grootste moeite voor het andere. Bah, ik haat vandaag.

Mijn ferme daadkrachtige rug zakt langzaam in elkaar en voor ik het weet ben ik bezig met vreemde overwegingen als ophouden met fotograferen en stoppen met mijn weblog. Zonder beide bezigheden heeft mijn leven echter al helemaal geen zin meer dus dat zijn bij nader inzien niet zulke verstandige gedachten. Want voor je het weet fantaseer je jezelf op die manier een stevige depressie binnen. Kun je ook heel moe van worden, van een depressie.

Heb ik misschien toevallig ook nog iets leuks of interessants te vertellen vandaag? Moeilijk, heel moeilijk, daar ben ik eigenlijk te moe voor. Wel krijg ik al zemelend een vermoeden waar die ongewenste vermoeidheid door veroorzaakt wordt. Ik ben van slag, heel ordinair en onbetekenend van slag door de zomertijd.

Niks geen interessante artistieke inzinking dus, en ook geen bestaansvertwijfeling of trendy kunstenaarsdepressie. Gewoon de biologische klok die van slag is en weer even moet wennen aan het nieuwe ritme. Had ik al gezegd dat ik het begrip zomertijd haat? Vast niet. Ik HAAT de zomertijd.

Nu nog scherper!

En ze zijn meestal al zo scherp, die foto's van mij. Is het dan nooit genoeg? Vaak wel hoor maar ik ontdek dat vooral bij extreme macrofotografie nog wat te winnen is door de tijd tussen het neerklappen van de spiegel en het openen van de sluiter op een paar seconden te zetten.

Drie menu-niveau's moet ik door en dat weerhoudt me ervan om deze instelling onderweg te gebruiken maar bij het binnenshuis fotograferen van een sterhyacintje doe ik er mijn voordeel mee en weet de opname zo nog een aanzienlijk stuk scherper te krijgen.

Wat jammer toch eigenlijk dat die opnamevertraging zo diep weggestopt zit in het menu en eigenlijk is dat niks voor Olympus want dat merk is doorgaans erg goed in het ontwerpen van logische menu's en knoppen op de juiste plek.

Als ik wat verveeld zit de freubelen met mijn camera zie ik dat het menu onder een van de sneltoetsen opeens een stuk langer is geworden en ik ontdek een paar extra icoontjes die ik nog niet ken. Even fantaseer ik dat dat de instelling is die ik zo graag wat meer bij de hand had maar zo fantaseer ik wel eens vaker wat bij elkaar.

Toch moet ik er natuurlijk meer van weten dus ik lees de gebruiksaanwijzing aandachtig door en kijk nou toch eens aan, mijn fantasie blijkt werkelijkheid! Als ik op dat ene snelknopje druk en dan drie klikjes met een wieltje draai kan ik de boel precies instellen zoals ik wil en terugzetten is al net zo eenvoudig. Olympus, je bent geweldig!

Wat heb ik toch een fantastisch fototoestel en nu zojuist gebleken is dat dat toestel nog fantastischer is dan ik al dacht is het de hoogste tijd om er weer eens met dat fantastische fototoestel op uit te trekken, weer of geen weer.

Het licht is mager maar niet schel en er staat weinig wind, een combinatie die vrij geschikt is voor het fotograferen van bijvoorbeeld bolgewassen en andere bloeiend spul. Ik fiets richting Oranjewoud, daar zijn diverse landgoederen met vast wel wat bolletjes in bloei, maar strandt al ver voor Wolvega bij het oversteken van de Linde.

Jonge bloeiaar van groot hoefblad, Lindevallei.

De brug ligt er nog wel maar net voor die brug staat de berm vol groot hoefblad dat in bloei begint te komen. Het licht is optimaal voor de prachtige paarse bloeiwijze met her en der een toefje hard wit waar de bloemetjes al helemaal open zijn. Bij deze bloem wil je zacht gedekt licht en dat is er nu in overvloed.

Ik stop, stap uit en lig al snel op mijn knieën in de bagger want dat hoort nu eenmaal bij het spel. Zolang mijn camera maar schoon blijft kan het me allemaal steeds minder schelen, alles voor een mooi plaatje. Ik probeer mijn zojuist ontdekte snelmenu uit en stel verheugd vast dat het nu echt een peulenschil is om de afdrukvertraging aan en weer uit te zetten.

Om me heen zoemen meerdere dikke hommels die hun eerste oogst van het jaar binnenhalen op de hoefbladbloemen die al open staan. Kijk, zo komt het voorjaarsgevoel wel. Na veel gekruip fiets ik verder richting Oranjewoud waar ik helaas geen grote velden met bloeiende tulpen of narcissen vind maar wel een juweel van een gestutte gevel van een verdwenen landgoed.

Wat fijn toch dat ik zo breed geïnteresseerd ben dat ik van een slooprijp gebouw net zo gelukkig kan worden als van bijvoorbeeld een fraaie wilde bostulp in bloei. Die heb ik nu dus nog steeds niet maar er wordt aan gewerkt, er wordt aan gewerkt.

Het verdwenen fietspad

Aan het begin van de Dwingeloose heide is het fietspad opeens verdwenen. Eerst zie je het niet eens, er staat gewoon een bordje 'fietspad' en van een afstand lijkt er nog steeds een fraai en milieubewust leempad te liggen waarover het afgelopen jaar prima te fietsen viel. De eerste meters heb ik dan ook niks in de gaten en pas na tien meter denk ik aan een lekke band.

Na twintig meter schakel ik maar eens flink terug en doe dat na zevenentwintig meter nog een keer. Na dertig meter, ook deze afstand is een slordige schatting, zit ik op mijn lichtste klimverzet en kom nog steeds alleen met de grootste moeite vooruit.

Dit fietspad is geen fietspad meer maar lijkt op een los gestorte bak grind met leem. De complete toplaag is opgevroren en ligt min of meer los in de hei en met mijn driewieler is er geen doorkomen aan. Midden over het voormalige fietspad loopt een slingerend aangereden spoor van tien centimeter breed en het lukt me met mijn spoorbreedte van zestig centimeter natuurlijk van geen kanten om daar binnen te blijven.

Ik voel me een landbouwploeg en vraag me af of ik niet beter om kan keren. In de verte lijkt de onderhoudstoestand wat beter dus ik ploeter moedig verder door de grindbak. Even trapt het wat lichter en kan ik zelfs terugschakelen maar dat genot is slechts van zeer korte duur, dan begint het beulen met vijf kilometer per uur weer. Herinneringen aan een winter met onbegaanbare wegen vol sneeuw en ijs dringen zich op en steken opeens rooskleurig af bij de hel waar ik me nu in bevind.

Met veel moeite haal ik de oude radiotelescoop aan de overkant heelhuids zonder mijn knieën de soep in te draaien maar wat een afschuwelijke afknapper. Het eenmalige afzien is nog niet het ergste, veel verdrietiger is dat ik deze prachtige route midden over de Dwingeloose heide nu toch weer uit mijn velomobielroutes moet schrappen. Net als vroeger, toen er een dichtgegroeid en smal schelpenpaadje kronkelde, heb ik er met mijn Quest voorlopig niks meer te zoeken.

De opklaringen die ik mezelf via de buienrader had voorspeld blijken ergens te vroeg afgeslagen te zijn en zo blijft er van het gehoopte prettige voorjaarsrondje wel erg weinig over. Dichte bewolking, harde wind en ploegen door een grindbak, meer zit er niet in vandaag. Had ik het geweten dan had ik het niet gedaan en was lekker thuis gebleven.

Uitgewoond en knap teleurgesteld kom ik thuis met slechts vijf foto's op mijn geheugenkaart waarvan er vier eigenlijk wel weer weg kunnen ook. Zo'n magere opbrengst heb ik nog nooit gehad. Tegen de avond maak ik vanuit het zolderraam een foto die nog eens dubbel onderstreept dat al mijn inspanningen van die dag slechts zinloze schijnbewegingen waren die ik mezelf gerust had kunnen besparen.

Poes geniet op een dak van de zonsondergang, Steenwijk.

Tete a tete

Hoewel het er al wel zo'n beetje aan zat te komen gaat het toch nog sneller dan ik had verwacht. Twintig graden, weinig wind en FLOEP, daar is het voorjaar in al zijn glorie. De sneeuwklokjes leggen alweer massaal het loodje en de zee van prachtige paarse krokusjes in eigen achtertuin is nog maar net op volle sterkte of de hele boel begint alweer af te takelen. Het gaat snel, veel te snel.

Ik zou nu eigenlijk als een idioot door mijn territorium moet scheuren in mijn velomobiel om alles met het fototoestel bij te houden maar ik ben weer eens te moe. Dat kun je zo hebben als je mij bent en ook al ben ik al heel lang mij, toch kan ik er nog steeds niet erg aan wennen. Bah, ik wil dit dus niet, dat lamzakkerige en krachteloze gehang. Zal ik eens lekker achter de geraniums een potje boos gaan stampvoeten? Welnee, geen tijd voor, veel te druk.

Ik mag dan weer eens onbegrepen bekaf zijn waardoor een rondje fietsen er even niet in zit, dat ontslaat me nog niet van de verplichting om de wereld om me heen in de gaten te houden dus ik kruip maar met de opgeschroefde macrolens de achtertuin in voor een rondje paarse krokusjes.

Het enige verschil met de foto's van vorig jaar lijkt me het jaartal in de metadata van de foto's maar dat blijkt uiteindelijk toch mee te vallen, geen twee krokussen zijn hetzelfde en als ik twee kleine narcisjes van de cultivar tête à tête met de toetjes tegenover elkaar betrap is mijn dag alweer bijna geslaagd.

Kleine bloeiende narcissen, Steenwijk.

Ik vind een eerste speenkruidbloemetje op het terras en hoor gejoel van mijn huisgenoot als ze de eerste hommel ziet vliegen. Een hommel? Puh, daar kijk ik als doorgewinterde natuurvorser al niet meer van op want ik zag vorige week lekker al mijn eerste hommel en kwam verder de afgelopen dagen al een citroenvlinder en waarschijnlijk zelfs een gehakkelde aurelia tegen hoewel dat laatste volgens mij niet kan.

Wat ik niet zag en dit jaar ook niet meer zal zien is bloeiende winterakoniet. Als je veel te vroeg in het jaar ergens speenkruid ziet bloeien moet je maar eens wat beter kijken, waarschijnlijk is het dan winterakoniet. Een lief klein bolgewas dat door een snelle kijker maar zo voor speenkruid uitgemaakt wordt.

Ik lieg trouwens, ik heb winterakoniet dit voorjaar wel gezien maar met niet zien bedoel ik natuurlijk dat ik er geen foto's van gemaakt heb want dat staat voor mij ongeveer gelijk aan elkaar. In een tuintje in Nijemirdum stond een mooi veldje winterakoniet aan de rand van de stoep uitbundig te bloeien. Ik kon er zo bij en het licht was dik in orde dus het zal wel altijd een raadsel blijven waarom ik toen niet stopte en een foto maakte. Nu heb ik spijt als haren op mijn hoofd maar dat is dus wel een beetje aan de late kant.

Pure hoogmoed is het volgens mij, onderweg een gelegenheid voor een mooie foto zien en dan volkomen hufterig besluiten dat je effe geen zin hebt om te stoppen. Hoezo effe geen zin, ben je nou een echte fotograaf of niet? Soms niet dus, dat blijkt maar weer.

Zondagsrust

Er zit een bocht in het fietspad dus ze hebben me niet kunnen zien aankomen en daarom neem ik niemand iets kwalijk. Dan nog niet. In drie rijen dik staat het zondagse gezelschap midden op het fietspad te vergaderen terwijl er klein kroost tussendoor huppelt. Maar het is zondag en daar heb ik me goed op voorbereid met onder meer het mantra 'niet boos worden' dus ik rem flink af, laat me uitrollen en wacht af wat er gebeurt.

Ik ben al vrij snel gesignaleerd maar verder gebeurt er weinig, verbazend weinig. Met een sukkelgangetje van hooguit vijf kilometer per uur kom ik dichterbij gerold en even krijg ik de indruk dat er van me verwacht wordt dat ik het fietspad hier verlaat en me verder een weg baan door de hei. Uiteindelijk begint de samenscholing zich toch nog in tweeën te delen maar het gaat allemaal traag, moeizaam en beslist niet van harte en de erehaag die ontstaat blijkt net te smal voor mijn fiets. Je zou bijna gaan denken dat ze het er om doen.

Net voor ik helemaal tot stilstand kom wordt de erehaag toch nog wat opgerekt en dan mag ik er eindelijk langs. Een jolige pappa blokkeert op het laatste nippertje alsnog het fietspad met een kinderwagen en speelt dat ie met me gaat botsen. Ik kan er niet om lachen en slalom me behoedzaam tussen het gezelschap door. Vrolijk word ik er niet van maar ik ben nog steeds niet boos en heb buiten stilzwijgen nog op geen enkele manier mijn ongenoegen geuit. Het is zondag en dan gaan die dingen nu eenmaal zo.

Zo, dat is dat. Wat heb ik deze lastige zondagsbarricade voorbeeldig genomen. Zou ik vaker moeten doen. Geen wanklank heb ik laten horen en heel gelijkmoedig en nederig heb ik alles over me heen laten komen. Nee, ik ga beslist vooruit, laat me steeds minder snel op de kast jagen en boos worden is er nog maar heel af en toe bij.

Dan hoor ik achter me iemand zeggen: 'En bedankt he', waarmee overduidelijk bedoeld wordt dat ik best even mag bedanken voor het feit dat ze me er uiteindelijk toch nog door hebben gelaten. Kijk, en daar heb ik dus duidelijk nog niet genoeg mee geoefend, met dat soort afschuwelijk bijdehante mensen.

Ik stop er niet om, ben al lang blij dat ik weer rij, maar met mijn zelfbeheersing gaat het opeens helemaal verkeerd en voor ik het zelf in de gaten heb laat ik een enorme vracht verbale rotte vis achter, midden op dat fietspad. Het lucht echter helemaal niet op maar voelt vooral alsof ik alsnog gezakt ben voor een belangrijk examen. Bah, heb ik me toch nog weer op de kast laten jagen door wat onnozel zondagsgeteisem, wat een domme afgang weer.

De rest van deze fraaie en dus erg drukke voorjaarszondag ben ik extra op mijn hoede en geen loslopende hond, dwarrelende peuter of slingerende bejaarde weet me nog een wanklank te ontlokken. Zelfs bij de jolige puber die me notabene midden op het fietspad tot staan probeert te brengen met ingewikkelde karatebewegingen laat ik alles zonder protest over me heen komen.

Ik stop, ik rem, ik sta stil, ik trek weer op, ik stop weer, ik wacht, ik lach vriendelijk, ik zeg goedendag en dat alles herhaald zich tot in den treuren en de volgende keer gaan we weer gewoon lekker door de week op pad want leuk is anders.

Maar het is natuurlijk wel een uitstekende oefening in zelfbeheersing. Die ik deze prachtige voorjaarszondag dus maar één keer verloren ben wat gezien alle uitdagingen die ik mocht ontmoeten alsnog een dikke voldoende oplevert, maar zoiets hoor je van jezelf niet te zeggen.

Bloeiende elzen langs het Anloer Diep.

Precies om zes minuten over half een begin ik aan mijn eerste boterham. Al kauwend rol ik voort over een prima fietspad dat me langs een prachtig stuk broekbos met bloeiende elzen voert bij het Anloer Diep. Dat het hier mooi is heb ik laatst al ontdekt maar nu heb ik er zonlicht en een fraaie wolkenlucht bij dus zelfs de fotograaf in mij is helemaal gelukkig.

Om precies zes minuten over half een begin ik alweer aan mijn tweede boterham. Wat is het hier toch ontzettend mooi in het stroomdal van de Drentsche Aa en de tijd lijkt wel stil te staan. Ik stap uit voor een panorama en geniet van het subtiele lichtspel dat ontstaat als de wolken overdrijven. Vooral elzen kunnen het verschil tussen licht en schaduw zo mooi benadrukken en ik schiet veel meer foto's dan nodig, gewoon omdat het zo leuk is om te doen.

Het is exact zes minuten over half een als ik aan mijn banaan begin en lichte argwaan krijg. Begon ik mijn eerste én mijn tweede boterham van vandaag niet ook precies op dat tijdstip af te knabbelen? Een korte blik op mijn horloge bewijst mijn gelijk want alle wijzers staan stil. Stuk en dood als een pier.

Dat is even schrikken, ik blijk in werkelijkheid geen flauw benul te hebben hoe laat het is. Probeer dan nog maar eens op tijd thuis te zijn voor de warme pot. Heb ik misschien ergens nog wat extra tijd bij me? Jawel, in mijn telefoon, en die vertelt me dat ik in een paar seconden anderhalf uur verder ben in het leven. Poeh, dat valt gelukkig nog mee maar met het ontspannen genieten is het vanaf dat moment wel zo'n beetje gedaan, daarvoor ben ik toch net iets te veel geschrokken.

Dat ik inderdaad niet op tijd thuis ben is echter niet de schuld van mijn horloge maar komt geheel voor rekening van de oude kerk in Anloo die zich probeert te verstoppen achter de eiken en van een fraaie wolkenlucht bij Smilde die uitgebreid mijn aandacht opeist. Want zo gaat dat met mij op zo'n uitzonderlijk mooie voorjaarsdag; als mijn horloge de tijd niet vergeet doe ik dat zelf wel.

It ferplichte fytspaad

Ook als ik over tien jaar een volledig verlichte geest heb zal ik nog steeds boos worden over dat onfrisse Friese stukje fietspad dat ik onlangs tegenkwam. Witheet en diep verontwaardigd want hoe durven ze. Het fietspad is zelfs verplicht maar daar maal ik niet om met mijn gedriewielde fiets van net iets meer dan vijfenzeventig centimeter breed. Ik mag daarmee immers overal fietsen behalve als er nadrukkelijk staat dat ik ergens niet mag fietsen.

En jawel hoor, er staat nadrukkelijk dat ik niet op de weg naast het fietspad bij Stavoren mag fietsen. Verboden, verboden, verboden. De ploerten, de rotzakken. Ambtenarenverveling, dát zouden ze eens moeten verbieden. Een soortgelijke situatie is me bekend in het buurtschap Roekebosch tussen Kolderveen en Wanneperveen maar juist omdat die situatie me zo bekend is haal ik er inmiddels mijn schouders over, geef mijn verstand voorrang en negeer het bizarre stukje fietspad.

Ooit heeft een lepe ambtenaar daar verzonnen dat er over een afstand van vijftig meter een restje asfalt in de berm geflikkerd mocht worden terwijl de wegwals waarschijnlijk al naar huis of afgekoeld was. Om te zorgen dat fietsers het onfatsoenlijke broddelwerkje toch gebruiken werd de naastliggende weg ter plaatse verboden verklaard voor fietsers. Want zo zijn sommige ambtenaren. Ook precies over een afstand van vijftig meter natuurlijk want meten en rekenen kunnen ze dan weer wel, stelletje uitvreters.

Als je van Steenwijk komt en je wilt naar Kolderveen is er niet zo veel aan de hand. Mocht je niet bekend zijn met de situatie en per ongeluk het fantasiefietspad oprijden dan ben je vijftig meter later alweer uit je lijden verlost want daar stopt het hobbelspoor even onnozel als het begonnen is. Verder mag je zelf je reet weer redden en dat kun je prima want je bent een fietser.

Komende van de kant van Kolderveen is het een ander verhaal. Daar wordt de fietser die niet plaatselijk bekend is gedwongen om in een onoverzichtelijke bocht een weg over te steken waar soms hard gereden wordt en datzelfde grapje dient men vijftig meter later nog eens te herhalen aan het einde van diezelfde onoverzichtelijke bocht. Totaal zinloos en ook nog eens nodeloos riskant. Zoiets gebeurt je als fietser niet nog een keer en ik vermoed dan ook dat dit stukje fietspad bij Roekebosch zelden twee maal door iemand bereden wordt.

Havenlichten bij de haven van Stavoren.

In Stavoren ben ik echter niet plaatselijk bekend dus ik stink er finaal in en het is nog erger dan bij Roekebosch ook. Dat ze in Gaasterland een broertje dood hebben aan fietsers is mij al langer bekend, heel soms droom ik 's nachts over de klassieke haakse uitbuiging inclusief ontneming van voorrang in het slecht liggende rode tegelpad tussen Nijemirdum en Oudemirdum, maar dit slaat werkelijk alles. Langs de ruime doorgaande weg tussen Stavoren en Warns staat niets om je als fietser zorgen over te maken en zo druk zal het daar toch ook niet zijn denk je dan.

Toch opeens dat bord 'verplicht fietspad' dat je de berm instuurt. Ik wil het eerst negeren want ik val buiten die verplichting met mijn fiets met speciale ontheffing maar wordt dan gemeen aangekeken door een fietsverbodsbord. Bah, laat ik nu net even helemaal geen zin hebben om een zinloze bocht te maken. Maar het ergste moet nog komen.

Het voor iedereen verplichte fietspad blijkt een strook los zand in de berm te zijn. Ja, je leest het goed, een strook los zand. Verplicht fietspad = strook los zand. Toegegeven, ook hier is na vijftig meter het leed weer geleden en dan word je met uitgebreide bebording weer terugverwezen naar de weg waar je net nog zo vrolijk reed. Nu niet meer natuurlijk, weg is opeens het goede humeur en de liefde voor Friesland.

Ik stop en kijk eens achterom op zoek naar een goede reden om hier fietsers met zo veel dwangmiddelen het losse zand in te sturen. Niets te zien. Er zit weliswaar een bocht in de weg maar die is flauw en goed te overzien. Kennelijk moesten ze hier niet van een lading asfalt af maar was er nog wat zand overgebleven.

Dit slaat werkelijk alles en als ik Gaasterland al lang weer uitgereden ben, en dat is pas een heel eind verderop, zit ik nog steeds te briesen van verontwaardiging. Tja jochie, dat komt er van als je met je driewielertje zo griezelig ver buiten het tuinhekje gaat. Wel mooi hoor, dat Gaasterland, alleen eeuwig zonde dat ze er niet van fietsers houden.

Krikkrakkrokkrak

En dat is nog maar de ingekorte versie van het probleem omdat ik bij het grafische ontwerp van mijn weblog met al te lange titels geen rekening heb gehouden. Want voluit geschreven is het eigenlijk krikkekrakkekrokkekrakke en mogelijk zelfs krikketekrakketekrokketekrakkete. Een echte kraakdoos dus, mijn velomobiel. Sinds de vervanging van de veerpoten, ik schreef er al eerder over en had het toen meen ik over houterige bokkenwagen.

Deze klinkerweg op het Doldersummerveld is nog vrij nieuw maar hier wil het kraken ook prima lukken.

Op uit elkaar gereden boerenklinkerwegen is het het ergst, horen en zien vergaan me en ik wou even dat ik niet bestond want ik schaam me dood. Zelfs de bijnaam rammelende kliko is niet meer van toepassing of het moet een kliko vol oud ijzer zijn die met een noodgang over net zo'n klinkerweg wordt voortgesleept.

Onder het akelige gekraak pieker ik me suf over de oorzaak. Eerst meende ik nog dat er vast het een en ander ingereden moest worden maar inmiddels geloof ik daar niet meer in want het krikkekrakke-enzovoorts wordt eerder meer dan minder.

Met een diepe zucht sleep ik mijn fiets een dag later de te krappe schuur weer in, leg hem op zijn kant en ga er naast liggen. Ik peuter een veerpoot uit de fiets en kijk er nog eens kritisch naar. Als ik hem op de werkbank met wat moeite indruk komt de kraak duidelijk van de bovenkant, daar waar de vernikkelde glijstang door de nylon bus schuift.

Tegen beter weten in drup ik wat teflonolie van buiten op de bewuste plek. Natuurlijk helpt dit niet, ik had de poot immers al overvloedig gesmeerd, maar je moet altijd met de eenvoudigste oplossing beginnen heb ik door schade en schande geleerd, heel soms kun je je er zo verbazend makkelijk vanaf maken.

Ik duw de veerpoot nog eens in en hoor niets meer. Niet te geloven, simsalabim en opgelost is uw probleem! Kennelijk heb ik bij de eerste montage totaal verkeerd smeermiddel (zelf gebrouwen fietsolie van motorolie met een scheutje terpentine) gebruikt. Ik zet de veerpoot terug in de fiets, geef de andere veerpoot dezelfde behandeling en ben van het gekraak af. Zo, en nou gaan we weer lekker fietsen.

Het vooroordeel

Youp van 't Hek schrijft in de Varagids die ik niet heb maar die mij toch via via onder ogen komt een stukje over de velomobiel. Zijn stukje is niet negatief en ook niet positief maar staat ondertussen wel zo verschrikkelijk stijf van de vooroordelen dat de kreukels spontaan uit mijn verzakte kop springen. Zo ken ik meneer van 't Hek niet en zo wil ik hem ook helemaal niet kennen.

Ik ga hier niet, en dat kan nu al helemaal niet meer natuurlijk, neerpennen dat hij altijd mijn rots in de branding was in een wereld vol vragen die veel te weinig gesteld worden want dat was hij niet. Maar veel van zijn gespeelde woede was mijn oprechte woede en zoiets geeft toch een gevoel van verbondenheid of op zijn minst enige herkenning.

En dan nu zo'n teleurstellend stukje vol oordeel en vooroordeel, probeer je dan als verstokte velomobilist nog maar eens koest te houden. Mij lukt dat niet hoor, ik kook, ik bruis en ik ontplof bijna van verontwaardiging. Weg met al die vooroordelen man, eerst eens even goed proeven voor je begint te jammeren dat je spruitjes niet lust omdat ze paars zijn want misschien smaken ze wel heerlijk groen.

Meneer van 't Hek wil niet liggen, hij wil fier rechtop zittend door de polder fietsen. Liggen doet hij wel als ie dood is en dan wordt hij gefietst.

Dat laatste geloof ik dus geen donder van, dat is namelijk toevallig mijn tekst en wel hierom. Als ik dood ben wil ik niet, ik herhaal NIET, in een lijkwagen of enig ander voertuig met ontploffingsmotor naar mijn eigen eeuwige jachtvelden getransporteerd worden.

Ik vind begraven prima, cremeren ook best en voor mijn part word ik vercomposteerd of herbegruikt als kattenvoer maar nooit aangeleverd middels een auto. Ik haat auto's en doe dat met zoveel overtuiging en vooral ook plezier dat ik daar het volste recht toe heb en daarom wil ik het niet hebben.

Mijn vrouw is al langere tijd van mijn allerlaatste wens op de hoogte en er zijn weliswaar voor noodgevallen enige ontbindende clausules verzonnen maar het principe blijft fier overeind staan. Dus als er hier iemand na zijn dood gefietst wordt ben ik dat wel en niet Youp van 't Hek. Die gaat gewoon in zo'n muffe glimmende lijkwagen naar zijn laatste voorstelling en daarmee basta.

En nou nog even over dat vermeende slaperige ge-lig op zo'n fiets waar meneer van 't Hek een bijna-dood gevoel van krijgt. Als ik ontspannen in mijn velomobiel door de Noordoostpolder schuif en daar fietser na fietser tegen de altijd waaiende wind op zie boksen vraag ik me nooit af waar ik nou helemaal mee bezig ben. Gek he?

Nee, ik heb dan altijd te doen met die ploeterende en beulende lieden die uit nostalgie of onwetendheid nog wat zijn blijven hangen in een bruingelig tijdperk. Maar dat zal mijn beperkte ligfietsersblik wel zijn die verhinderd dat ik achterom kan kijken. Spiegeltje erbij meneer van 't Hek? Ik ben zelf dol op spiegeltjes.

Er is echt niks mis met een fiets met rechte zit en ik ben beslist niet vies van een potje bukfietsen op zijn tijd maar wie beweert dat hij in de polder liever rechtop tegen de wind in zit te boksen dan comfortabel in een velomobiel ligt heeft óf ergens een zijweggetje gemist in het leven óf is helemaal geen echte fietser en heeft dan vanzelfsprekend geen enkel recht van spreken, laat staan van oordelen.

Speciaal voor eenieder die bij de eerste aanblik al onmiddellijk weet, en nooit meer iets anders wil weten, dan dat een ligfiets niks voor hem of haar is gooi ik mijn ode aan de velomobiel nog maar eens in de herhaling. Met excuses aan de trouwe lezers voor het feit dat ik niets nieuws uit mijn mouw wist te schudden.

Mijn trouwe en geliefde Quest ergens onderweg in de winter.

De wind getemd

wat ja leeg hier
dit land dat langs mij schuift
wiebelend op mijn trapcadans

wind striemt mijn ogen
toch dender ik geen berg af
bulderen in mijn oren
zonder net een col bedwongen te hebben

in de grote, altijd schoongewaaide leegte
lig ik achterover
en trap ik mij naar voor

onder mij het lichte zoeven
van 284 hardstalen schakels op een kettingblad

mijn hoofd wiegt lichtjes mee
het regelmatig draaien van mijn benen
met een paar vingers het stuur balancerend

in een oogopslag overzie ik
mijn herkomst en mijn toekomst
ik trap mijzelf in trance

dit voor altijd
niet meer remmen
nooit meer stoppen…

Drie op een rij

Ik schreef er terloops al over, bij landgoed Dickninge staat het bos op dit moment vol bloeiende sneeuwklokjes. Wat zal het mooi zijn daar, een echt lentesprookje. Dus ik fiets naar landgoed Dickninge. En vind daar inderdaad heel veel sneeuwklokjes. Honderden of duizenden, daar wil ik af zijn.

Maar het bos is groot, erg groot, en de sneeuwklokjes staan verspreid door dat grote bos. Dat is fijn voor de mensen die graag door het hele bos sneeuwklokjes zien staan en als ze er zin in hebben kunnen ze er zelfs prachtige foto's van maken. Zou ik ook kunnen doen, als ik zin had. Maar ik heb helemaal geen zin want ik heb weer eens last van kramp in mijn geest en vind dat er niks van deugd.

Achterlijke rotsneeuwklokjes, wat staan jullie daar nou verspreid door het hele bos te staan, zijn jullie soms bang van elkaar? Bah, ik wil ze juist allemaal vlak bij elkaar, desnoods maar in een half bos. Een dichte witte zee wil ik en dan ga ik er bij liggen en maak van die prachtige witte dromerige foto's met alleen maar sneeuwklokjeswit in beeld en slechts her en der een groen sprietje. Heel subtiel en ontzettend artistiek en voor je het weet ben ik dan beroemd.

Vergeet het maar. Ik lig er inmiddels wel bij op de grond met mijn camera voor me maar wat ik ook probeer, het wordt niks, helemaal niks. Het is een rommeltje in het bos met takken die het beeld verstoren en de meeste sneeuwklokjes staan ook nog eens op de verkeerde plek.

Het lukt me tegenwoordig steeds beter om me als fotograaf te voegen naar de mogelijkheden en soms juist beperkingen die zich onderweg aandienen maar deze keer wil het even helemaal niet, alles wat ik probeer mislukt en niks is zoals het zou moeten zijn. Getergd verlaat ik landgoed Dickninge weer en ga naar huis zonder ook maar één foto te hebben gemaakt. Hoe is het mogelijk, dat is me lang niet gebeurd.

Drie sneeuwklokjes op een rij, Steenwijk.

Een paar dagen later neem ik op mijn manier wraak in de eigen achtertuin. Op een grauwe sombere dag met hondsberoerd licht maar weinig wind neem ik ze op de korrel. Wel hier en gunder, ik zal ze leren die sneeuwklokjes. Het zijn er maar drie en dat doet me verdriet want veel liever had ik er duizend of meer bij elkaar maar drie is per slot van rekening ook best een mooi getal. Zeker als ze zo lekker dicht bij elkaar staan.

De metamorfose

Raadseltje: hoe maak je van een heerlijk soepel rijdende Quest een stugge bokkenkar? Vervang de ingereden veerpoten na zo'n 50.000 kilometer door een paar nagelnieuwe.

Nu weet ik weer waarom ik onderhoud en vervanging van om het even wat om mij heen altijd zo lang mogelijk uitstel. Je weet wat je hebt maar als je iets nieuws krijgt moet je altijd maar weer afwachten hoe het uitpakt.

Nou heb ik daar nogal sterk last van hoor, van dat moeten wennen aan nieuwe dingen. Zelfs als ik een schone lange broek aantrek loop ik een uurtje te foeteren omdat zo'n ding zich weer moet zetten. Maar dat kan natuurlijk ook komen omdat die broeken zelfgemaakt zijn met als uitgangsmateriaal bij voorkeur een afgedankte canvas tent van de kringloopwinkel.

Zo'n stugge en echter dan echte spijkerbroek blijft ook als ie schoon is gewoon rechtop staan en als ik niet onder streng toezicht stond zou ik zo'n broek maar één keer aantrekken en hem pas weer uittrekken als ie toe was aan het stadium van poetslap. Maar daar ben ik nou juist voor getrouwd, om me voor dergelijk wangedrag te behoeden.

Na mijn spannende akkefietje in de Lindevallei met de uit elkaar vallende veerpoot van de Quest kom ik er niet meer onderuit, de al lang bestelde nieuwe binnenveerpoten moeten nu toch echt eens gemonteerd worden. Een rotklus voor wie niet tegen bukken en kruipen kan maar de enige andere keuze is het onderhoud uitbesteden en dat is voor een ex-fietsenmaker die uit overtuiging ook nog eens zijn eigen broeken naait natuurlijk geen serieuze optie.

Ik ben ongebruikelijk verstandig en hak de dubbele rotklus, het zijn twee veerpoten immers, doormidden door slechts één veerpoot per dag te doen. Kijk, zo is het allemaal net te behappen. Er staan nog duizend andere dingen op het lijstje die nodig eens aan de Quest gedaan moeten worden maar een mens kan niet alles tegelijk en ik al helemaal niet dus de rest komt later of ooit.

Zo, nu een proefritje maken en eens gaan ervaren of ik geen belangrijke boutjes en moertjes vergeten ben. Dat kan de beste gebeuren hoor. Zo vertelde een van de bouwers van mijn Quest me ooit ter geruststelling dat hij al heel wat kilometers met zijn Alleweder had gereden voor hij ontdekte dat het wiel los op de as zat. Boutje vergeten, niks aan de hand.

Bedoeld als geruststelling gaf het mij natuurlijk juist weer iets erbij om me zorgen over te maken en sindsdien had ik tussen alle andere reservespullen voortaan ook een extra wielbout mee want stel je toch eens voor. Nooit nodig gehad natuurlijk maar je hebt nou eenmaal een angststoornis of niet.

Het proefritje is op zijn zachts gezegd een teleurstelling. Was ik maar een moer of bout vergeten, liep de hele santekraam maar net buiten Steenwijk vast of aan gort. Welnee, alles prima in orde, alleen moeten de nieuwe veerpoten nog even 'inlopen'. Mijn god, wat rijdt dat stug en bokkig.

Normaal begint mijn Quest al enthousiast te schommelen als ik er in klim, net als een eend zeg maar en het kleinste hobbeltje wordt op zijn Frans heerlijk soepel gladgestreken. Maar dat was mijn Quest van eergisteren.

Toen kwam de metamorfose en mijn Quest van nu is een stugge Golf met sportveren. 'Kadeng, kadeng, kadeng' gaat het als ik per ongeluk even over de strepen op de weg fiets. Met veel moeite krijg ik de fiets in de vering als ik zo hard mogelijk door een bocht jas of even stevig ga slingeren maar de oude vertrouwde swing is er volledig uit. Een stugge houterige bokkenwagen is het geworden en ik hoop maar dat dat inrijden een beetje wil opschieten want dit is geen doen.

Verbeeld ik het me nou en is het hoop tegen beter weten in dat ik op het eind van mijn testritje alweer een piezeltje souplesse meen te bespeuren in het weggedrag van mijn trouwe Quest? Dat het gekraak in de bochten net iets minder hard is geworden? Laten we hopen dat ik me niet vergis, laten we het met z'n allen hopen.

Gespiegelde essen in de Hoogeveense Vaart.

De vergissing

De belangrijkste voorbereidingen voor mijn fotofietstochtjes bestaan uit het draaiend houden van de wielen, het smeren van een boterham en het zorgen voor opgeladen batterijen van camera's, telefoon en verlichting. Dat gaat nog maar zelden mis want ik raak er een beetje aan gewend en veel ervan gaat al lang op de automatische piloot.

Een wandeling ver buiten mijn territorium is een ander verhaal. Ten eerste dient er een auto met chauffeur geronseld te worden wat lang niet altijd lukt en soms moet ik mijn toevlucht nemen tot chantage (anders doe ik die grote afwas niet) of omkoping (ik zal de rest van de week de afwas doen).

Na het regelen van vervoer en gezelschap dient er uitgebreid aandacht besteed te worden aan de inwendige mens. Zo kan het vergeten van de thermosfles met warme chocolademelk leiden tot een kortdurend verblijf in een of ander dranklokaal wat mijn dag doorgaans volledig weet te bederven. Ik haat de horeca en nog uit volle overtuiging ook.

Boterhammen, broodjes, krentenbollen, plakken koek, gevulde koeken, mueslirepen; er komt haast geen einde aan de verzameling proviand die bij elkaar gesleept moet worden om een kort wandelen in de natuur te overleven.

En dan de route, ook daar moet heel goed over nagedacht worden. Het moet de mooiste route zijn die je maar kunt verzinnen en ook de rit er naartoe dient natuurlijk zorgvuldig uitgeplozen te worden. Is er wel een parkeerplaats? En waar staan onderweg eigenlijk de picknickbankjes? Oeps, bijna vergeten op te zoeken.

En dan is alles opeens geregeld en zitten we gezellig samen in het autootje op weg naar Anloo want volgens mijn nauwgezette studie is de wandeling rond het Anloerdiepje een van de mooiste wandelingen in het dal van de Drentsche Aa. Zal me dat even genieten geblazen worden, ik wrijf me al in de handen bij de gedachte aan al die prachtige foto's die ik daar ga maken.

Halverwege de heenweg trekt de lucht dicht en ik bedenk dat ik iets vergeten ben wat ik nog nooit vergeten ben: ik heb me op geen enkele wijze verdiept in de weersverwachting. Voorzichtig vraag ik aan de chauffeur of die misschien beter op de hoogte is. Ik word gerustgesteld met de mededeling dat de weerman de vorige avond een schitterende voorjaarsdag beloofd heeft. Pfff, gelukkig maar, was me dat even schrikken zeg.

En inderdaad, we hebben de auto nog maar net geparkeerd of de zon... Zo hoop je dan dat die dingen gaan maar dit keer is het nu eens helemaal anders. Het is grauw en koud en hoe optimistisch we ook geregeld naar boven kijken, het blijft grauw en koud. Zij weet haar humeur nog een hele poos te redden met de hoop op verbetering maar ik mis die optimistische kijk op het leven en ben al snel niet meer te genieten. Wat een zure teleurstelling zeg.

Niks mis met het landschap hier en als de zon scheen zou ik lopen te jodelen en te joelen en honderden foto's schieten, zo mooi zou het hier kunnen zijn ware het niet dat... Als we bijna bij de auto zijn geeft naast me iemand schoorvoetend toe dat het toch wel een beetje zuur is, zo'n roteind in zo'n stomme auto zitten en dan in zulk koud en somber weer een ommetje door een paar soppende weilanden moeten maken.

Als ik thuis om het af te leren toch nog even naar de weersatelliet kijk kan ik er alsnog de humor van inzien, zo treiterig is het wolkenbeeld. We hadden zo'n beetje overal heen gekund want het is prachtig lenteweer, BEHALVE in noordelijke richting. Had ik deze controle vanmorgen nog even gedaan dan waren de plannen waarschijnlijk alsnog gewijzigd en hadden we een fantastische voorjaarswandeling gemaakt op pakweg de Lemelerberg.

Nu rest slechts een les om nooit te vergeten en een paar kleurloze foto's die door sommigen mogelijk als stemmig worden gezien maar waar ik zelf nou niet erg enthousiast over ben. Wat een stomme vergissing.

Grillige eikenstam langs het Anloerdiep, Anloo.

Een gestoorde fietsbrug

Na de gruwelijke lappen tekst van de afgelopen tijd moeten lezers van dit weblog het de komende tijd mogelijk met wat minder verpozing doen. Het voorjaar begint nu goed op gang te komen en mijn gedachte dat ik de afgelopen jaren alles al gehad en gedaan heb met mijn camera blijkt een waardeloos waanidee.

Hoezo alles al gehad, gedaan en gezien. Vergeleken met hoe ik nu naar de wereld kijk was ik voorheen een blinde kip. Het gekke is dat ik dat vorig jaar ook al vond en het jaar daarvoor ook al. Hoe meer plaatjes ik schiet en achteraf kritisch tegen het licht hou, hoe beter ik leer kijken en heel af en toe begin ik zelfs al dingen te zien.

Kijken doe je door je ogen open te houden en je hoofd af en toe licht te draaien maar zien is andere koek. Mijn huidige definitie van zien is dat je in een onmogelijke situatie bent, ik bedoel in fotografisch opzicht dan, en dat iedereen met enig fotografisch inzicht snapt dat het in die situatie geen enkele zin heeft om een plaatje te schieten. En dan opeens zie je iets. Je keek eigenlijk amper en zeker niet die kant op en toch is er opeens iets dat je aandacht trekt.

'Klik' doe je met je toverdoos en het plaatje waar je mee thuiskomt doet iedereen verstelt staan. Nou ja, ik zeg ook maar wat natuurlijk en woorden schieten toch altijd tekort om de diepzinniger gedachten die mij onderweg soms zomaar overrompelen vast te leggen en te delen.

Dan maar weer een foto, ik geloof toch dat ik daar beter in ben. Het was op de dag van de lamme Questpoot, alleen een stukje eerder langs de Linde. Een nieuw bruggetje in het fietspad met twee schofterig haakse bochten. 'Hoe hard kan een mens fietsers haten', denk je dan bij jezelf. De bochten zijn zo idioot haaks dat ik uit de fiets moet om hem te steken. Natuurlijk zijn ze knotsknettergek en zou ik die brug het liefst eigenhandig goed leggen maar echt boos word ik niet meer om dergelijke obstakels en dat is wel eens anders geweest.

Het is fijn dat ik wat minder vaak boos word onderweg, dat voelt echt stukken beter en in dit geval maakt het dat mijn oog valt op de schapen die om mij heen staan te dringen in plaats van dat ik schuimbekkend verder fiets en nog uren voortmopper over de verdomde rotbrug. Jongens en meisjes toch, vanwaar die belangstelling allemaal. Ach, ik ben nu toch al uitgestapt, waarom dan geen schapenfoto gemaakt, zo te zien willen ze maar al te graag.

Schaap en twee lammetjes langs de Linde, Wolvega.

Zo gezegd, zo gedaan en er volgt een uitgebreide fotosessie die zelfs faliekant uit de hand loopt als een schaap en een lammetje er eens lekker voor gaan liggen. Met het blauw van de licht bevroren Linde als achtergrond en een fantastische Olympus E620 in je hand is het lastig om hier missers te maken dus het is thuis best nog even piekeren welke foto's door mogen en welke niet want eigenlijk zijn ze allemaal even mooi. Met dank aan de onverlaten die een nagelnieuwe fietsbrug twee gestoord haakse bochten gaven.

Sneeuwklokjes

Ligt er zomaar nog weer een dun laagje sneeuw in de tuin. Dat is een bonus van Kopenhagen zeker. Het is drie graden boven nul dus die sneeuw is in vijf tellen weg, reden genoeg om nog voor het ontbijt met mijn macrolens in de aanslag even de tuin in te gaan en te proberen of de sneeuwklokjes er vandaag zin in hebben.

Er staat amper wind, altijd fijn als je met zulke sterkge vergrotingen bezig gaat want ook ieder vlaagje wind wordt uitvergroot. Een heel flauw zuchtje is door de zoeker dan al snel een flinke voorjaarsstorm waar niets meer mee te beginnen valt omdat alles onscherp wordt.

Nu is het rustig maar de sneeuw is wel wat dunnetjes wat zo'n stukje maart in natuurlijk niet zo gek is. Ik blijf er bij dat we veel te weinig sneeuwklokjes in onze tuin hebben maar alles is beter dan niets en het is natuurlijk best lekker lui om zo vanuit je achterdeur aan het werk te kunnen met de camera.

Bloeiende sneeuwklokjes met een beetje sneeuw als achtergrond, Steenwijk.

Een lam pootje

Variatie op een mop: 'Wat is het verschil tussen een lamme Quest? Zijn ene pootje is even lam'. Hahaha. Ik ben niet thuis maar ergens halverwege in de soppende Lindevallei en toch raak ik niet in paniek als ik dat ene lamme pootje van mijn fiets ontdek.

Als ik na een fotostop weer verder wil fietsen zie ik het linker voorwiel opeens erg vreemd uit de wielkast steken en sturen blijkt ook niet meer mogelijk. Eerst hoop ik nog even op een lekke band maar eigenlijk weet ik meteen al dat het goed fout zit of misschien zelfs wel fout fout want hoe sleep je in vredesnaam een lamme Quest van De Hoeve naar Steenwijk, toch al snel zo'n twintig kilometer.

Ik ben ooit een keer eerder stil komen te staan onderweg. Niet met de Quest, ook niet met de Alleweder maar met mijn Valenteijn lowracer. Ik had onderhoud aan de achternaaf gepleegd maar achteraf gezien een borgmoer niet strak genoeg aangedraaid.

De boel kwam onderweg los en liep daardoor juist weer muurvast maar dan anders en het achterwiel wilde geen halve slag meer draaien. Ik was gelukkig niet ver van huis toen het gebeurde maar de paar kilometer die ik met het loodzware kreng op mijn nek naar huis moest strompelen waren hele lange kilometers, dat kan ik je wel vertellen.

Allemaal oude praat waar ik nu onderweg niks aan heb natuurlijk. Ik sta hier midden in de negorij met een lamme Quest en krijg die nooit op mijn nek naar huis. Vort knol, kun je niet een eindje op jezelf rollen? Nee, de Quest heeft er echt geen zin meer in. Wat een beroerd gedoe zeg maar ere wie ere toekomt: ik ben nog steeds niet in paniek.

Vooruit, nu even flink zijn en mijn ondergang recht in de ogen kijken. Hup, op zijn kant met die manke fiets en kijken wat er nou eigenlijk aan mankeert. Juist ja, de hele veerpoot is uit elkaar geschoven. Dat is heel erg vervelend maar toch vooral heel erg dikke bult.

Dit euvel is mij namelijk al maanden bekend en thuis ligt de nieuwe veerpoot heel geduldig te wachten. Tot er tijd en zin is voor vervanging. Maar meneertje moet zonodig dag en nacht de fotograaf uithangen en heeft verder nergens geen tijd meer voor.

Voor ik echt kan schrikken is het probleem alweer tijdelijk opgelost maar ik beloof plechtig dat het er nu echt van gaat komen heel binnenkort. Ik steek de veerpoot terug op zijn plek en kan alweer verder fietsen. Klusje van niks en binnenkort de knutselhanden maar eens uit de mouwen steken want dit is natuurlijk te schandalig voor woorden, lamme lapzwans die ik ben.

Het is verder een prachtige zondag maar het licht is vanwege de hoge bewolking vrij schel en kloterig. Dat weerhoudt me er natuurlijk niet van om toch overal foto's te maken, thuis kunnen ze altijd nog weggegooid immers, maar het kon beslist beter met dat licht.

Katjes in een bandwilg, Lindevallei.

De elzen staan hier langs de Linde volop te bloeien en hoewel ik al tientallen prachtige foto's van elzenkatjes heb voel ik me toch weer verplicht om ze te fotograferen. Leuker want nieuw is echter de bandwilg die ik even later ontdek. Een prachtige wilgensoort die ik wel van naam ken maar nu zie ik voor het eerst aan de takken waar die naam vandaan komt. Wat een jolige en zwierige struik.

Op de terugweg vind ik een berm vol voorjaar in de vorm van sneeuwklokjes. Heb ik ook al veel foto's van maar die kunnen nog wel wat beter denk ik dus ik zet de fiets aan de kant en ga op mijn knietjes aan het werk. Het zijn er eigenlijk net te weinig, precies als bij ons thuis. Ik ben meneertje-nooit-tevreden en wil altijd weer meer.

Nee, dat wordt binnenkort een verplicht ritje naar De Wijk waar het op landgoed Dickninge helemaal wit ziet van de sneeuwklokjes. En zo is er altijd weer een goede reden voor een fietstochtje te verzinnen en zelden tijd om de trouwe fiets die dat allemaal mogelijk maakt eens netjes te verzorgen.

De luchtfietser

Lange wolkenbaan boven weiland, Frederiksoord.

En als dat nou de enige idiote toverwolk was die ik onderweg tegenkwam viel het misschien nog een beetje bij te houden maar zo is het dus niet. Wolken, wolken, overal wolken om mij heen. De ene wolkenformatie is nog ongeloofwaardiger dan de andere dus ze moeten er allemaal op.

Er blijft zo wel weinig tijd en vooral energie over voor andere dingen zoals bijvoorbeeld gezellige kletsverhaaltjes uit mijn mouw schudden op dit weblog maar ik vertrouw er op dat bovenstaand plaatje als een soort van excuses aanvaard wordt. Er volgen nog meer excuses de komende tijd, dat beloof ik.

De grauwe dagen van vorige week waren bedoeld om achterstallig fotowerk in te halen maar werden uiteindelijk besteed aan het ontwikkelen van een gemene verkoudheid met zware koorts. Natuurlijk was ik het daar helemaal niet mee eens maar ik ben al lang blij dat ik weer een beetje op de been ben zodat het wolkenfeest van gisteren en vandaag me niet door de neus geboord wordt.

Ik fiets er vandaag maar zo'n beetje achteraan met een vage snotkop en eindig bij het Aekingerzand waar me de toegang versperd wordt vanwege de Q-koorts-angst. Flauw en misplaatst van me om daar een woordgrapje van te maken want zo grappig is die Q-koorts helemaal niet en de angst voor de nog amper begrepen ziekte is mogelijk erg terecht en verstandig.

Maar ik sta dus wel voor snot bij het Aekingerzand en kan mooi rechtsomkeert maken wat ik na wat dralen en aarzelen toch maar gewoon doe. Het wolkenfeest van de heenweg weet nog steeds van geen ophouden dus ook op de terugweg is het om de haverklap raak.

Slechts af en toe trekt er zo'n lange wolkenbaan voor de zon langs, dan heb ik even een kwartiertje schaduw met fotopauze en kan gewoon wat voor me uittrappen in de fiets. Verder is het hard werken geblazen en dat stopt pas als de zon ondergaat en de wolkenfabriek sluit. He he, eindelijk heb ik vrij en mag naar huis.