gedichten - de wind getemd

de wind getemd

wat ja leeg hier
dit land dat langs mij schuift
wiebelend op mijn trapcadans

wind striemt mijn ogen
toch dender ik geen berg af
bulderen in mijn oren
zonder net een col bedwongen te hebben

in de grote, altijd schoongewaaide leegte
lig ik achterover
en trap ik mij naar voor

onder mij het lichte zoeven
van 284 hardstalen schakels op een kettingblad

mijn hoofd wiegt lichtjes mee
het regelmatig draaien van mijn benen
met een paar vingers het stuur balancerend

in een oogopslag overzie ik
mijn herkomst en mijn toekomst
ik trap mijzelf in trance

dit voor altijd
niet meer remmen
nooit meer stoppen…

* * *